Denderende derde

Westrijdverslag Heren 3

Denderende derde URC 3 – USRS 3
12 – 0

Dit was de wedstrijd waarin we het helemaal zelf moesten doen. Zonder hulp van de ervaren mannen van het tweede om de ruck te bewaken of de lijn aan te sturen. Deze keer stonden we er alleen voor; de groentjes van het ‘denderende derde’. Dit was de wedstrijd waarin we konden bewijzen dat we als nieuw team de eer van URC hoog konden houden. Want dit was dè wedstrijd, tegen de studenten van USRS.

Het begon al snel; bij aankomst om 10:00 uur was er geen koffie en niemand achter de bar. De boodschap was duidelijk: zelf doen; we zijn nu deel van URC, dus we kunnen ook zelf een bar bemannen. Drie kwartier later, wakker van veel te sterke koffie (even wennen toch), stonden we op het veld. Tot in de haarwortels gemotiveerd om onze ongeslagen status te behouden. Na de warming-up en een geïnspireerde instructie van Tim (bloed in de ogen, schuim op de mondhoeken, dat werk) stonden we klaar om de jonge honden (en een aantal ervaren buldogs) van USRS onze grasmat eens van dichtbij te laten zien. En dat deden we.

Hoewel het even duurde tot onze rucks stevig stonden en we een tijdje op ons eigen veld stonden te ballen, kwamen de studenten niet door onze muur. Al hadden ze de bal, er werd USRS geen millimeter gegund zonder er hard voor te werken. Met name Ke viel op door geregeld meters te winnen in de verdediging, hij haalde alles en iedereen neer die binnen zijn bereik kwam. Bij onze aanvallen werden de backs snel in stelling gebracht en we op die manier wonnen steeds meer en sneller terrein. De try-line van de studenten kwam in zicht. In de tweede helft gebeurde het onvermijdelijke: na een krachtige pick-and-go, deed onze 9 het zelf maar. Soepel sneed hij door de verwarde verdediging en drukte de bal tussen de palen op de grond. Reinder mocht ‘m zelf verzilveren en schoot met indrukwekkende precisie de conversie binnen. We hadden de smaak te pakken en de druk op de studenten werd almaar groter. De forwards duwden met machtsvertoon de verdediging aan de kant en onder de inmiddels ingestorte maul had Miklos onze tweede try gedrukt. Een snoeiharde kick op de paal bracht niet de extra twee punten, maar de schrik in de ogen van studenten zou niet meer wijken.

We hebben de nieuwe lichting studenten laten zien dat URC 3 niet over zich heen laten lopen; dat er nog steeds maar één rugby club is in Utrecht en dat het ‘denderende 3e’ daar nu echt onlosmakelijk deel van uitmaakt.